Vriendenprijsje? Dít is pas een vriendenprijsje!

Vriendenprijsje
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest

Wanneer je voor jezelf begint komt er een moment dat vrienden en familie dat wat jij kunt, willen. En die, als je pech hebt, ervan uitgaan dat ze een vriendenprijsje kunnen betalen (of liever nog, helemaal niets). Ik ben voor het invoeren van een nieuw soort vriendenprijs. Hoe ik dit voor me zie lees je in dit artikel. 

Even snel een tekst nalopen op taalfoutjes, belangrijke documenten vertalen of een dagje sparren over hun concept. Ik heb het allemaal al eens gehoord. “Dat kun je toch wel even doen?” Eh, ja, met liefde zelfs. Maar als ik dan zeg hoeveel het kost om dat “even” te doen, zie ik toch vaak een schrikreactie. Shit. Ze waren ervan uitgegaan dat het niets zou kosten, want “we zijn toch vrienden/familie?” 

Betalen, pannenkoek

Maar waarom zou ik iets gratis doen, als het mijn werk is? Je vraagt toch bij je oom de bakker ook niet om een gratis brood “want we zijn familie”? Oud brood ken je krijgen! Voor de rest moet je gewoon betalen, pannenkoek.

En over de hoofdprijs betalen: tja. Je betaalt voor m’n tijd, voor m’n kennis, voor m’n expertise. Dit is nou eenmaal wat dat kost – wie je ook bent. Het zou heel gek zijn als ik mijn vrienden en familie minder in rekening breng, want dat betekent dat ik voor klanten te duur ben.

Doe je dan nooit iets gratis?

Zeker wel. Voor minder, ook. Dat mag je best weten. Maar als ik dat doe is het wel a) als ik heeeeeel veel tijd over heb en Netflix heb uitgespeeld, of b) heeeeeeel enthousiast ben over wat je van me vraagt en weet dat je het geld écht niet hebt. Wat vaak wel meevalt. Want ik ken je. Je kunt mij niet vertellen dat je te blut bent als ik weet dat je net een jetski hebt gekocht.

via GIPHY

TRUE STORY.

Dít is pas een vriendenprijsje

Ik gun al mijn vrienden succes. Whatever dat voor ze betekent. Ik ga ervan uit dat ze goed hebben nagedacht over wat hun dienst/product kost, en dat ze mij – net als hun andere klanten – niet afzetten. Ik wil dat ze zichzelf niet in moeilijke bochten wringen – financieel, qua tijd, met werk wat ze eigenlijk niet (meer) willen doen – om mij te helpen.

Daarom heb ik mezelf voorgenomen om, als ik al vrienden “inhuur” voor klussen, gewoon hun prijs te betalen. Het liefst zou ik ze zelfs nog iets méér betalen. Noem het fooi, noem het een schouderklopje of noem het “ik geloof in je en wil je helpen je dromen waar te maken.” Dát is volgens mij pas een vriendenprijsje.

Vraag jij weleens om een vriendenprijsje? Of reken je gewoon wat je rekent, no matter wie er tegenover je zit? Vertel het me in de comments!

Photo by Christin Hume on Unsplash

Deze post heeft 2 reacties

  1. Daphne

    Heel fijn en goed verhaal! Ik vind het soms lastig om mijn prijs te vragen aan vrienden of familie maar ik doe het wel. Het zijn niet mijn klanten kan ik je vertellen ?

  2. Merel

    Dankjewel Daphne! Blijft lastig, zeker als het niet je “ideale” klanten zijn… Hoe reageren zij er zelf op?

Geef een reactie

Populaire posts