Over je schuldig voelen wanneer je als freelancer even een momentje voor jezelf pakt en meer van dat soort onzin

drew-dau-GA2sc8nIOsk-unsplash
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest

Het is maandagochtend en ik voel dat de tegenzin er lekker inzit. Degene die zei dat “wanneer je doet wat je leuk vindt, het geen dag meer voelt als werken” was een uit-je-nek-kletser van de grootste klasse. Hij/zij heeft in ieder geval nooit de kwartaaladministratie hoeven doen of moeten beginnen aan een mega klus die al drie weken ligt te wachten.

Om mezelf te motiveren beloof ik om eerst een potje te gaan zwemmen. Mijn lijf schreeuwt al dagen om hardlopen (?!), uitputting, zweten… Aangezien hardlopen + me = geen goede combi dacht ik “zwemmen” (en misschien even naar de dokter als dit aanhoudt want er gaat duidelijk iets mis in mijn hoofd als het denkt dat hardlopen een goed idee is). Daar lig ik dan, best wel lekker te gaan, en ineens overvalt het me. Schuldgevoel.

Wat heb je nou eigenlijk gedaan?

Je hebt eigenlijk de hele maand al niet gewerkt, hoor ik mezelf denken. Van vakantie tot jetlag en toen een week jarig geweest – overdrijver – en daar weer van bijkomen. Wat heb je nou eigenlijk gedaan? Vorige week alleen maar bezig geweest met familie en je druk maken over dingen waar je niks aan kan veranderen. Die administratie had allang gebeurd moeten zijn geweest. En die klus – hoe ver denk je dat te kunnen rekken? Oh, en nu we het er toch over hebben; je hebt al weet-ik-hoe-lang niet geblogd. En teveel geshopt vorige maand. Nu sta je hier een beetje uit te hijgen na twee baantjes WANT CONDITIE HEB JE OOK AL NIET.

Ik steek m’n kop onder water en probeer de gedachten te verdrijven door zo snel mogelijk de overkant te bereiken. Wat een onzin, zeg ik stilletjes tegen mezelf. Ik kan niet eens even een uurtje voor mezelf pakken om weer lekker in m’n vel te zitten. Of, blijkbaar, me druk maken over of het wel goed gaat met mijn zusje die aan de andere kant van de wereld in het ziekenhuis ligt. Doe normaal, gek.

Freelancen = forever balans zoeken tussen “woohoooo” & schuldig voelen

Want het gaat prima. Met m’n zusje, maar ook met mijn bedrijf. Er is geen reden tot paniek: er komt genoeg geld binnen en ik heb de afgelopen maand tussen alle bedrijven (hehehe) door heus wel een beetje gewerkt. Niet veel, maar dat heb ik vaker wanneer ik grote opdrachten afrond – ik neem even een weekje rust en voor je ‘t weet zijn we drie weken verder. Crisis? Nee. Komt het omdat ik weet dat er weer een dikke opdracht ligt te wachten? Maybe. 

Eigenlijk gaat het best wel lekker. Waarom dan toch de hele tijd dat schuldgevoel? Ik kan het maar moeilijk van me afschudden. Ook omdat het steeds een andere vorm aanneemt. De ene keer is het schuldgevoel naar een opdrachtgever, zoals die van die klus die ligt te wachten. De andere keer naar mijn “toekomstige ik”, die een huis wil kopen maar weer €100 minder kan bijdragen want er kwamen nieuwe sneakers uit. De volgende keer voel ik me schuldig naar oma, want “je hebt toch alle tijd om langs te gaan?”

Gevalletje “hoort erbij?”

Misschien hoort het er wel gewoon bij. Bij het leven, of specifieker nog bij het leven als ondernemer. Als vrouw misschien meer dan man. I don’t know. Misschien gaat het nooit over. Wordt het nooit makkelijker. Misschien hoeft dat ook niet, heb ik er alleen mee te leren omgaan. Ik heb ook geen tip*, voor als je dit artikel leest omdat jij je ook weleens schuldig voelt. Sorry. Ik moest alleen m’n frustratie even kwijt.

Voor nu: de administratie is gedaan en dit blog staat zo online. Morgen lekker de hele dag aan die klus #bijnazinin. Straks een massage en later deze week nog even bellen met m’n zus. Eigenlijk is het toch van de zotte dat ik zit te miepen terwijl ik m’n agenda volledig naar eigen wens kan invullen.

Hoe ga jij om met schuldgevoel? Gooi je tips in de comments! Of nog beter: laten we een clubje oprichten voor ondernemers die weleens last hebben van schuldgevoel – en meer. Daarover snel meer! 

Photo by Drew Dau on Unsplash

*PS: toch wel een tip. Ik ben sinds een tijdje aan de acupunctuur bij Manon en merk dat daar toch echt wel iets gebeurt. Ze prikt me onder andere ter hoogte van mijn “skidmark of Buddha”, zoals m’n lief mijn moedervlek tussen mijn wenkbrauwen noemt. Daar zit blijkbaar een punt wat lekker prikbaar is bij mensen met een druk hoofd (haaaaiiii). Ik ga meteen even een nieuwe afspraak maken!

Geef een reactie

Populaire posts

Sluit Menu

Bedankt voor
je inschrijving!