Ik hoef niet meer beroemd te worden (en nog 3 inzichten waardoor ik eindelijk durfde te gaan ondernemen)

edwin-andrade-158050-unsplash-1
Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest

Vroeger wilde ik eigenlijk maar één ding: beroemd worden. Of dat nu als schrijfster, actrice, danseres of multipreneur (nee, ik wist toen nog niet wat dat was) was, maakte me niet zoveel uit. Ik zag vooral shiny lights en gillende meutes. Leek me enig. Nu niet meer: in dit blog vertel ik je waarom juist dit inzicht ervoor zorgde dat ik eindelijk durfde te gaan ondernemen (plus nog 3 inzichten die me uiteindelijk de drempel over hielpen).

Je zou denken dat de drive om beroemd te worden juist vuur onder m’n ondernemershol zou moeten zijn, maar het tegendeel gebeurde. Noem het straalangst of een andere hippe term – the pressure was real en werkte behoorlijk verlammend. Sinds ik concludeerde dat beroemd zijn me eigenlijk helemaal niet leuk lijkt – dankjewel Social Media – is die druk er voor een heel groot deel wel vanaf. Nu kan ik gewoon doen wat ik leuk vind en waar ik goed in ben. Een van de grootste voordelen? Het hoeft het niet meer de hele tijd over mij te gaan. Vraag me niet waarom, maar ik vind dat heerlijk.

Nog 3 inzichten waardoor ik eindelijk ging ondernemen

Naast het loslaten van het beroemd willen worden, gebeurden er het afgelopen jaar nog een paar dingen die me hielpen om de spreekwoordelijke sprong te wagen. Ik deel ze graag met je.

1. Ik kan altijd weer in loondienst. Ik ben niet zo’n ondernemer die nevernooitmeer in loondienst zou gaan. De kans lijkt me klein, maar ik gooi de deur zeker niet helemaal dicht. Als er een heeeeeele leuke baan voorbij komt, als ik alle freelance klussen op de hele wereld uitgespeeld heb, als ik toe ben aan stabiliteit of wat dan ook: het kan altijd. En dat is prima. Ik zou mezelf nooit een mislukte ondernemer vinden als ik “terug” zou gaan in loondienst.

2. De ideale baan creëer je zelf. Toen ik weer eens tegen mijn moeder zat te zeiken over mijn werk, sprak ze de legendarische woorden: “ja, maar er is geen enkele baan waarbij je het hélemaal zelf mag invullen.” Mijn reactie? “Jawel, als ik voor mezelf werk!” Dit inzicht (waarvoor dank, mutti) was weer een duwtje in de rug. Want hoe hard mijn vorige “baas” ook riep dat ik helemaal vrij was om mijn werk zo in te richten als ik wilde, er is wel degelijk een groot verschil tussen “vrijheid” voor iemand anders en vrijheid voor jezelf. Ik kan nu écht zelf bedenken waar ik wil werken, welke opdrachten ik wil aannemen, wanneer ik op vakantie wil… Natuurlijk ben ik afhankelijk van opdrachtgevers en heb ik me enigszins aan te passen aan wat zij willen/verwachten, maar het is wel makkelijker nee zeggen als dat wat ze willen écht niet bij me past. 

via GIPHY

Fopje flauw mopje!

3. Meer tijd om al mijn honderdmiljoen ideeën uit te werken! Dit was een trucje van de ondernemer in mij. Die fopte mij hiermee door te zeggen: “als je nou dit tarief vraagt, hoef je maar zoveel uur te werken, dan heb je AL DEZE tijd over om al die ideeën van je uit te werken!” Hoewel dit op papier nog steeds een legit reden is om te freelancen, is uit de praktijk gebleken dat hier drie dingen mis gaan. Namelijk:

niet elke klant betaalt het door mij bedachte tarief
– ik was even vergeten dat de multipassionate in mij honderdmiljoen ideeën heeft maar bijna nooit zin, dedication en/of geld heeft om ze allemaal uit te werken. Wat ook niet hoeft. Voor nu.
– weet je wat ik allemaal nog meer in die vrije tijd kan doen? Sporten, werken, leuke dingen doen met m’n lief, nieuwe klanten binnenhalen, met vriendinnen afspreken, werken, nieuwe klanten binnenhalen, werken…

Beroemd worden kan altijd nog

Eerlijk is eerlijk: stiekem zit die wens er nog wel in. Niet per sé beroemd worden om het beroemd worden, maar wel in de zin van dat ik een following creëer die al die ideeën die ik uit wil werken opeten als warme broodjes. Dat ik een bepaalde status bereik waardoor ik alleen nog maar kan doen wat ik écht leuk vind, omdat alles wat ik doe een succes wordt. Beetje zoals Oprah, of Beyoncé. Lijkt me best handig.

(OMG Beyoncé. Heb je haar Homecoming docu al gezien? Ik had dus nooit écht iets met Beyoncé maar die documentaire doet dingen met me.)

Maar weet je wat het is? Ik vind het ook doodeng. En ik ben een beetje lui #SorryNotSorry. Dus voor nu vind ik het wel prima zo. Ik kom “er” wel, whatever dat “er” ook betekent. Sterker nog: misschien ben ik “er” al lang: ik doe elke dag wat ik leuk vind. Wat wil ik dan eigenlijk nog meer?

Photo by Edwin Andrade on Unsplash

Welke overtuiging hield jou tegen om te gaan ondernemen? En welke hielpen je juist om het wel te gaan doen? Ik ben benieuwd: vertel het me in de comments!

Geef een reactie

Populaire posts

Sluit Menu

Bedankt voor
je inschrijving!